سرمستان کوثر

بی وضو در کوچه لیلا نشست

فارغ از جام الستش کرده بود

پر زلیلا شد دل پر آه او

بر صلیب عشق دارم کرده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

دردم از لیلاست آنم می زنی

من که مجنونم تو مجنونم مکن

این تو و لیلای تو ... من نیستم

در رگ پیدا و پنهانت منم

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا برنیامد از لبت

دیدم امشب با منی گفتم بلی

در حریم خانه ام در میزنی

درس عشقش بیقرارت کرده بود

صد چو لیلا کشته در راهت کنم.