صف محشر

فریاد از آن زمان که ابالفضل با وفا

دستان بریده در صف محشر قدم زند

هر شیعه ای که در دو جهان پیرو علیست

با شور و هلهله صف محشر به هم زند

بال ملائکه شده جای دو دست او

جنّ و ملک به عشق و وفایش قسم زند

گر پیش دیدة همه پرتو فشان شود

هم مدح او کلام عرب ، هم عجم زند

زخم سر و تنش چو عیان می شود به ما

خنجر دوباره زخم کهن در شکم زند

هر سو نظر کنی همه در بهت و حیرتند

باز هیئتی به پا شود و طبل غم زند

هیئت ، چه هیئتی به وسعت سرای عشق

با نوحه روی سینه دو دست الم زند

با یاد نینوا و علمدار تشنه لب

هر سینه زن دوباره به دوشش علم زند

چون اولیای درگه ایزد ، تمام خلق

دست بر لوای آن یل حق، بیش و کم زند

مولا دوباره خیمه های خود بپا کند

تا ساقی اش سری به طفل در حرم زند

زینب نشسته در لباس غصه و عزا

تا واژه های ماتم او زیر و بم زند

فرزند مرتضا گل دیباچه ی ولا

در داد خواهی اش ز عدالت چو دم زند

دستان شیعه با مدد از دست مصطفا

بر  تارک  سیاه  سپاه  ستم  زند

آنجا که فاطمه شده بانوی ذی سرا

بر چشم کوفیان گل اشک ندم زند

هر آن که نیزه بر سر آل علی زده

راهش خدا به کوی فنا در عدم زند

مشکل گشای مردم سرگشته می شود

هرکس دم از ولای شه با کرم زند

گاه شفاعت است و ابالفضل مه لقا

کی دست رد به سینة این اهل غم زند

ای خوش دلی که با غم فرزند بوتراب

تقدیر او دو دست بریده رقم زند

از سروری مخواه سخنی جز سرود غم

هیهات اگر به غیر عزا بر قلم زند

کاین عشق آسمانی سردار نینوا

آخر  گل  شفاعت  او  بر  سرم  زند

عید غدیر؛ عید الله اکبر

جلوه ‏گر شد بار دیگر طور سینا در غدیر

ریخت از خم ولایت مى به مینا در غدیر

رودها با یكدگر پیوست كم‏كم سیل شد

موج مى‏زد سیل مردم مثل دریا در غدیر

هدیه جبریل بود« الیوم اكملت لكم»

وحى آمد در مبارك باد مولى در غدیر

با وجود فیض« اتممت علیكم نعمتى»

از نزول وحى غوغا بود غوغا در غدیر

بر سر دست نبى هر كس على را دید گفت‏

آفتاب و ماه زیبا بود زیبا در غدیر

بر لبش گل واژه « من كنت مولا» تا نشست‏

گلبُن پاك ولایت شد شكوفا در غدیر

« بركه خورشید» در تاریخ نامى آشناست‏

شیعه جوشیده ‏ست از آن تاریخ آنجا در غدیر

گرچه در آن لحظه شیرین كسى باور نداشت‏

مى‏توان انكار دریا كرد حتى در غدیر

باغبان وحى مى‏دانست از روز نخست‏

عمر كوتاهى ‏ست در لبخند گل ها در غدیر

دیده‏ها در حسرت یك قطره از آن چشمه ماند

این زلال معرفت خشكید آیا در غدیر؟

دل درون سینه‏ها در تاب و تب بود اى دریغ‏

كس نمى‏داند چه حالى داشت زهرا در غدیر

"محمد جواد غفورزاده" (شفق)

بسم الله الرحمن الرحیم

با عرض سلام و ادب خدمت تمامی فقرای حقه الی الله و دوستان محترم

با توجه به خیل سوالات و نظرات شما عزیزان باید به عرض برسانم که چند نکته مهم و اساسی قابل ذکر است تا بسیاری از ابهامات برطرف گردد.

اول راجع به چند کتاب که شما عزیزان فرمودید از جمله ( ازکوی صوفیان تا دیار عارفان، خاکسار و اهل حق ، و... ) که نویسنده آن آقای مدرسی چهاردهی بوده باید عرض کنم هیچ کدام از این کتاب ها مورد تایید فقرای حقه الی الله نبوده و نیست زیرا این نویسنده نا آگاه که هیچ جایی در این سلسله جلیله نداشته اند و فقط منفعت های خود را در نظر گرفته و با صحبت ها و بحث های بی پایه و اساس و نا آگاهی نسبت به مسایل فقری سلسله جلیله خاکسار، قصدی جز خدشه دار کردن و انحراف افکار عمومی نسبت به این سلسله ی جلیله را نداشته اند اینگونه اظهارات بی قید و بند را در کتب خود درج کرده اند که تمامی مطالب آنها کوچکترین ارزشی ندارند.

دوم اینکه این سلسله جلیله فقط و فقط با نام سلسله جلیلیه خاکسار (خاکسار جلالی ابوترابی) بوده و هیچ یک از اسامی (خاکسار مطهری ، خاکسار حشمت علیشاهی ، خاکسار معصوم علیشاهی و ... ) که خود را به این سلسله نسبت میدهند قابل قبول نبوده و فاقد ارزش هستند .

سوم در این سلسله قطبیت وجود ندارد و قطب را حضرت صاحب الزمان (عج) میدانند و شخصی که تمام امورات سلسله و راهنمایی سالکان را در اختیار دارد به نام پیر یا سرحلقه شناخته میشود. همچنین سلسله جلیلیه خاکسار به هیچ عنوان زنان را مشرف نکرده و نمی کند و آنها هیچگونه حضوری در مراسم و ذکرهای این سلسله ندارند.

چهارم حضرت مستور علیشاه کرمانی یکی از مشایخ کامل سلسله جلیله خاکسار در زمان حاج بهارعلیشاه و حضرت حاج مطهر علیشاه به هیچ وجه از این سلسله بیرون نرفته اند ، که بعضی از آقایان که اصلا آگاهی نسبت به این مسایل ندارند یا از فرقه گنابادی بوده اند یا اینکه قصد از بین بردن افکار عمومی نسبت به مشایخ بزرگوار سلسله جلیله خاکسار را دارند در وبلاگی ادعا کرده اند که این بزرگوار به فرقه گنابادی پیوسته که یک دروغ بسیار بزرگ بوده و نویسندگان این مطالب در درگاه خداوند جوابگو هستند و خداوند سزای این ادعای دروغین آنها را خواهد داد.

 

حضرت میركوثرعلیشاه پیشوای سلسله خاکسار

جلوه تمامی مشایخ سلسله جلیله خاكسار برقرار

با تشکرفراوان ازوبلاگ عاشق مولا

http://morteza-jahangiri110.blogfa.com/

فقرای خاکسار جلالی ابوترابی پیشاپیش فرا رسیدن ولادت قطب عالم امکان مهدی موعود(عج) را به

شیعیان جهان تبریک عرض مینماید

میلاد سلطان عشق مبارک

مگر نه با ولادت تو، عشق متولد شد، رشادت رشد کرد، شهامت رنگ گرفت، ایثار معنا؛ شهادت، قداست؛ و خون،

آبرو گرفت؟مگر نه با ولادت تو، زلال ترین تقوا از چشمه سار وجود جوشید؟ مگر نه با ولادت تو "موج"، موجودیت

یافت؟مگر نه این که " نسیم" با تولد تو متولد شد و مگر نه " صاعقه" اولین نگاه تو در گهواره بود و مگر نه "عشق"

در کلاس تو، درس می خواند و مگر نه " ایثار" به تو مقروض شد و مگر نه " آفرینش" از روح تو جان گرفت؟پس چرا

ما خبر " ولادت"  تو را هم که می شنویم، بغض گلویمان را می فشرد؟

پس چرا ما در روز ولادت تو نیز اشک، پهنای صورتمان را فرا می گیرد؟...

میلاد حضرت قمر بنی هاشم و حضرت سجاد مبارک

 

تولد در كعبه

على علیه السلام فرزند كعبه

امیرالمؤمنین على ابن ابى‏طالب علیه السلام ص 627

احمد رحمانى همدانى

1ـ محدث بزرگ حاكم نیشابورى گوید: اخبار متواترى وارد شده كه فاطمه بنت اسد امیر مؤمنان على بن ابى طالب ـ كرم الله وجهه ـ را داخل كعبه بزاد. ⁽¹⁾

2ـ محدث دهلوى پدر عبد العزیز دهلوى مؤلف كتاب«التحفة الاثنا عشریة فى الرد على الشیعة» عین همین سخن را گفته است. ⁽²⁾

3ـ علامه ابن صباغ مالكى گوید: على علیه السلام در مكه مشرفه در داخل بیت الحرام (كعبه) در روز جمعه سیزدهم ماه خدا یعنى ماه رجب سال سى‏ام عام الفیل و بیست و سه سال پیش از هجرت به دنیا آمد.. و برخى گفته‏اند: ده سال پیش از هجرت... و پیش از او هیچكس در كعبه متولد نشد، و این فضیلتى است كه خداوند به جهت بزرگداشت و بالا بردن مقام و اظهار كرامت او مخصوص حضرتش گردانیده است. ⁽³⁾

4ـ علامه گنجى شافعى نیز نظیر همین را گفته است. ⁽⁴⁾

5 ـ شیخ مؤمن بن حسن شبلنجى گوید على بن ابى طالب پسر عموى رسول خدا، تیغ آهیخته خداست كه در مكه و بنا بر قولى در داخل كعبه به دنیا آمد در روز جمعه سیزدهم رجب الحرام سال سى‏ام عام الفیل و بیست و سه سال پیش از هجرت، و بنا بر قولى بیست و پنج سال، و دوازده سال پیش از مبعث، و بنا بر قولى ده سال، و پیش از او هیچ كس در كعبه متولد نشد. ⁽⁵⁾

6ـ عقاد گوید: على در درون كعبه متولد شد و خداوند روى او را گرامى داشته بود از اینكه به بتها سجده كند، گویى میلاد او در آنجا اعلام عهد جدیدى براى كعبه و عبادت در آن بود، على نزدیك بود كه مسلمان به دنیا آید بلكه تحقیقا مسلمان دیده به جهان گشود اگر ما به میلاد عقیده و روح بنگریم، زیرا دیدگانش را به اسلام گشود و هرگز با پرستش بتها آشنایى نداشت، و او در خانه‏اى بالید كه دعوت اسلامى از آن آغاز شد. ⁽⁶⁾

7ـ علامه صفورى گوید: على را مادرش در درون كعبه ـكه خدایش شرافت دهد ـبزاد، و این فضیلتى است كه خداوند او را بدان مخصوص گردانیده است. ⁽⁷⁾

8ـ علامه برهان الدین حلبى شافعى در ضمن كلامى طولانى گفته است: ... زیرا آن حضرت در كعبه متولد شد در زمانى كه رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم سى سال داشت. ⁽⁸⁾

میلاد حضرت در اشعار

آیة الله سید اسماعیل شیرازى

آنست نفسی من الكعبة نور 
مثل ما آنس موسى نار طور 
یوم غشى الملأ الأعلى سرور 
قرع السمع نداء كنداء 
شاطى‏ء الوادی طوى من حرم‏ 
ولدت شمس الضحى بدر التمام‏ 
فانجلت عنا دیاجیر الظلام‏ 
نادیا بشراكم هذا غلام‏ 
وجهه فلقة بدر یهتدى‏ 
بسنا أنواره فی الظلم‏ 
هذه فاطمة بنت أسد 
أقبلت تحمل لاهوت الأبد 
فاسجدوا ذلا له فیمن سجد 
فله الأملاك خرت سجدا 
إذ تجلى نوره فی آدم‏ 
كشف الستر عن الحق المبین‏ 
و تجلى وجه رب العالمین‏ 
و بدا مصباح مشكاة الیقین‏ 
و بدت مشرقة شمس الهدى‏ 
فانجلى لیل الضلال المظلم‏ 
نسخ التأبید من نفی ترى‏ 
فأرانا وجهه رب الورى‏ 
لیت موسى كان فینا فیرى‏ 
ما تمناه بطور مجهدا 
فانثنى عنه بكفی معدم‏ 
هل درت ام العلى ما وضعت؟ 
أم درت ثدی الهدى ما أرضعت؟ 
أم درت كف النهى ما رفعت؟ 
أم درى رب الحجى ما ولدا؟ 
جل معناه فلما یعلم‏ 
سید فاق علا كل الأنام‏ 
كان إذ لا كائن و هو إمام‏ 
شرف الله به بیت الحرام‏ 
حین أضحى لعلاه مولدا 
فوطی تربته بالقدم‏ 
إن یكن یجعل لله البنون‏ 
و تعالى الله عما یصفون‏ 
فولید البیت أحرى أن یكون‏ 
لولی البیت حقا ولدا 
لا عزیر، لا و لا ابن مریم‏ 
سبق الكون جمیعا فی الوجود 
و طوى عالم غیب و شهود 
كل ما فی الكون من یمناه جود 
إذ هو الكائن لله یدا 
و ید الله مدر الأنعم ⁽⁹⁾  
هو بدر و ذراریه بدور 
عقمت عن مثلهم أم الدهور 
كعبة الوفاد فی كل الشهور 
فاز من نحو فناها و فدا 
بمطاف منه أو مستلم‏ 
أیها المرجى لقاه فی الممات‏ 
كل موت فیه لقیاك حیاة 
لیتما عجل بی ما هو آت‏ 
علنی القی حیاتی فی الردى‏ 
فایزا منه بأوفى النعم ⁽¹⁰⁾

«جانم نورى را از كعبه مشاهده كرد همانند همان آتشى كه موسى از كوه طور دید. روزى كه عالم بالا را سرور و شادى پر كرده بود صدایى مانند صدایى كه از وادى مقدس طوى شنیده شد به گوش رسید».

«خورشید درخشان ماه تابان را بزاد پس تاریكیهاى شبهاى تار از ما برطرف شد، در آن حال ندا بلند شد: مژده باد شما را كه كودكى ماه پاره به دنیا آمد كه از نور چهره‏اش در تاریكیها راه جویند».

«این فاطمه دختر اسد است كه لاهوت ابد را در آغوش گرفته و پیش مى‏آید.

پس همگى در برابر او در زمره ساجدان سر خاكسارى به زمین بسایید كه فرشتگان در برابر او سجده كرده‏اند آن گاه كه نور او در آدم تجلى كرد».

«پرده از چهره حق مبین برداشته شد و چهره رب العالمین نمایان گشت و چراغ مشكات یقین آشكار شد و خورشید هدایت درخشید و در نتیجه شب تیره گمراهى به روشنى بدل گردید».

«حكم نفى ابدى از دیدن حق نسخ شد و پروردگار عالمیان چهره خود را به ما نمود، كاش موسى در میان ما بود و مى‏دید از آنچه را كه با خواهش فراوان آرزو نمود ولى با دست خالى بازگشت» .

«آیا مادر علو و والایى دانست كه چه مولودى به دنیا آورد؟ یا پستان هدایت دانست كه چه طفلى را شیر داد؟ آیا دست عقل دانست كه چه كودكى را بر سر دست گرفت؟یا خداوند خرد دانست كه چه مولودى را زاده؟ حقیقت او بسى والاست و هرگز آنها ندانسته‏اند كه چه آورده‏اند» !.

«او سرورى است كه بر همه آفریدگان برترى دارد و آن گاه كه هیچ موجودى نبود او بود و مقام امامت داشت، خداوند كعبه را از آن رو كه زادگاه اوست شرافت بخشیده و این مولود بر خاك آن گام نهاده».

«اگر بنا بود خدا را فرزندى باشد ـ كه البته خداوند از این نسبت منزه و برتر است ـ بى شك شایسته‏تر آن است كه مولود كعبه فرزند خداى كعبه باشد نه عزیر و پسر مریم»!

«او در وجود بر عالم هستى پیشى گرفته و عوالم غیب و شهود را در نور دیده است. هر چه در عالم هستى است از وجود دست اوست، چرا كه او دست خداست و دست خدا بخشنده نعمتهاست».

«او ماه تابان و فرزندانش همه ماههاى تابانند كه مادر دهر از آوردن مثل آنها نازا گشته است، او در همه اوقات سال كعبه زائران است و هر كه به زیارت درگاه او و طواف و بوسه‏گاه او موفق شد تحقیقا به رستگارى رسید».

«اى كه به هنگام مرگ امید دیدار تو مى‏رود، هر مرگى كه به دیدار تو انجامد زندگى حقیقى است، كاش مرگ من زودتر فرا مى‏رسید و جامه حیات را به دور مى‏افكندم تا به دیدار تو كه برترین و كاملترین نعمتهاست فایز مى‏شدم». ⁽¹¹⁾

شیخ حسین نجف

جعل الله بیته لعلى‏ 
مولدا یا له من علا لایضاها 
لم یشاركه فی الولادة فیه‏ 
سید الرسل لا و لا أنبیاها

«خداوند خانه خود را زادگاه على ساخت. وه چه مقام والایى كه نظیر ندارد»!

«زاده شدن او در كعبه فضیلتى است كه هیچ پیامبرى حتى سروران رسولان صلى الله علیه و آله و سلم نیز با او در این فضیلت شركت ندارد».

سید على نقى هندى

لكم یكن فی كعبة الرحمن مولود سواه‏ 
إذ تعالى فی البرایا عن مثیل فی علاه‏ 
و تولى ذكره فی محكم الذكر الإله‏ 
أیقول الغر فیه بعد هذا؟ لست أدری‏ 
أقبلت فاطمة حاملة خیر جنین‏ 
جاء مخلوقا بنور القدس لا الماء المهین‏ 
و تردى منظر اللاهوت بین العالمین‏ 
كیف قد اودع فی جنب و صدر؟ لست أدری‏ 
أقبلت تدعو و قد جاء بها داء المخاض‏ 
نحو جذع النخل من ألطاف ذی اللطف المفاض‏ 
فدعت خالقها الباری بأحشاء مراض‏ 
كیف ضجت، كیف عجت، كیف ناحت؟ لست أدری‏ 
لست أدری غیر أن البیت قد رد الجواب‏ 
بابتسام فى جدار البیت أضحى منه باب‏ 
دخلت فانجاب فیه البشر عن محض اللباب‏ 
إنما أدری بهذا، غیر هذا لست أدری‏ 
كیف أدری و هو سر فیه قد حار العقول‏ 
حادث فی الیوم لكن لم یزل أصل الاصول‏ 
مظهر لله لكن لا اتحاد لا حلول‏ 
غایة الإدراك أن أدری بأنی لست أدری‏ 
ولد الطهر «على»من تسامى فی علاه؟ 
فاهتدى فیه فریق و فریق فیه تاه‏ 
ضل أقوام فظنوا أنه حقا إله‏ 
أم جنون العشق هذا لا یجازى؟ لست أدری ⁽¹²⁾

«در خانه كعبه خدا جز او مولود دیگرى به دنیا نیامده، زیرا وى برتر از آن است كه در میان خلایق در والایى نظیرى داشته باشد. و خداوند در آیات محكم قرآن از او یاد كرده است، آیا پس از این شخص گول خورده و نادان درباره او سخنى دارد؟ نمى‏دانم».

«فاطمه (بنت اسد) در حالى كه به بهترین جنین حامله بود پیش آمد، جنینى كه از نور پاك آفریده بود نه از نطفه بى مقدار، و جلوه گاه لاهوت در میان عالمیان فرود آمد، حال چگونه در میان پهلو و سینه قرار داده شد؟نمى دانم».

«فاطمه دعا كنان پیش آمد در حالى كه از الطاف خداى لطیف بخشنده درد زاییدن او را به سوى درخت خرما مى‏كشانید، و او با احشائى دردمند آفریدگار خود را صدا زد. اما چگونه نالید، چگونه زار زد، چگونه آه و ناله كشید؟ نمى‏دانم».

«جز این نمى‏دانم كه پاسخ كعبه این بود كه لبخندى به او زد و از این لبخند درى در دیوار خانه گشوده گشت.فاطمه داخل شد و صدف مژده شكافت و خرد ناب از آن بیرون جست.من تنها همین را مى‏دانم و جز این چیزى نمى‏دانم».

«چگونه بدانم حال آنكه او سرى است كه خردها در آن سرگشته‏اند، و او با آنكه امروز پدید آمده ولى از قدیم اصل الاصول بوده است. او مظهر خداست بى آنكه اتحاد و حلولى در كار باشد، و غایت ادراك و فهم آن است كه بدانم كه نمى‏دانم».

«آن طفل پاكیزه یعنى على علیه السلام دیده به جهان گشود و چه كسى را یاراى آن است كه با او در بلندى پهلو زند؟ پس گروهى درباره او هدایت یافتند و گروهى دیگر به راه ضلالت و حیرت رفتند. آیا گروههایى گمراه شدند كه پنداشتند او حقا خداست، یا آنكه این جنون عشق بوده است كه مجازات ندارد؟ نمى‏دانم».

دوران كودكى و شیر خوارگى امام على علیه السلام

1ـ آن حضرت در معرفى خود فرموده: شما از موقعیت من با رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در خویشاوندى نزدیك و منزلت خاصى كه با او دارم با خبرید، مرا در كودكى در دامن مى‏نشاند، به سینه مى‏چسباند، در بستر خویش در كنار خود جاى مى‏داد، بدن خود را به من مى‏سایید، بوى خوش خود را به مشام من مى‏رساند و غذا را مى‏جوید و در دهان من مى‏گذاشت، او هرگز دروغى از من نشنید و اشتباه و لغزشى در كار من ندید. خداوند از هنگام كودكى حضرتش بزرگترین فرشته از فرشتگان خود را قرین او ساخته بود كه شب و روز او را به راه مكارم و خویهاى نیكوى عالم مى‏برد، و من سایه به سایه او حركت مى‏كردم، ⁽¹³⁾ در هر روزى پرچمى از آن اخلاق بزرگوارانه خویش برایم بر مى‏افراشت و مرا به پیروى مأمور مى‏داشت. او در هر سالى مجاور غار حرا مى‏شد و تنها من او را مى دیدم و جز من كسى او را نمى‏دید، و در آن روز تنها خانه‏اى كه مسلمان بود خانه پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم بود كه آن حضرت و خدیجه و من در آن میزیستیم ....و پیامبر به من فرمود كه تو وزیر من هستى و تو بر خیر و خوبى قرار دارى. ⁽¹⁴⁾

ابن ابى الحدید گوید: از امام صادق علیه السلام روایت است كه فرمود: على علیه السلام پیش از رسالت رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم با آن حضرت نور (وحى) را مى‏دید و صدا را مى‏شنید، و پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم به او فرمود: اگر من خاتم پیامبران نبودم تو شریك در نبوت من بودى، حال كه پیامبر نیستى وصى پیامبر و وارث اویى، بلكه تو سرور اوصیا و پیشواى پرهیزكارانى. ⁽¹⁵⁾

2ـ علامه حلى رحمه الله گوید: آن حضرت در روز جمعه سیزدهم ماه رجب سى سال پس از عام الفیل در كعبه به دنیا آمد، و جز آن حضرت هیچ كس نه قبل و نه بعد از حضرتش در كعبه زاده نشد، و در آن هنگام پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم سى سال داشت.

پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم او را دوست داشت و به تربیتش پرداخت و هنگام غسل او را شستشو مى‏داد و هنگامى كه شیر مى‏طلبید او را مى‏نوشانید و هنگام خواب گهواره او را مى‏جنباند... و مى‏فرمود: این برادر، ولى، ذخیره، یاور، برگزیده، پناهگاه، داماد، وصى، همسر دختر من و امین و خلیفه من است. پیوسته او را در آغوش مى‏گرفت و در كوهها و دره‏هاى مكه مى‏گردانید. ⁽¹⁶⁾

3ـ برهان الدین حلبى گوید: على علیه السلام پیوسته با رسول خدا علیه السلام به سر مى‏برد .

و در «خصائص العشره» زمخشرى آمده: پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم نام او را على گذاشت و روزهایى چند او را از آب دهان مبارك خود غذا داد و زبان خود را براى مكیدن در دهان او مى‏نهاد. فاطمه بنت اسد مادر على ـ رضی الله تعالى عنها ـ گوید: چون او را بزادم پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم او را على نامید و آب دهان خود را در دهان او ریخت و زبان خویش در دهان او گذاشت و على پیوسته زبان حضرتش را مى‏مكید تا به خواب رفت، فرداى آن شب دایه‏اى براى او طلب كردیم ولى على پستان هیچ زنى را نگرفت، ما حضرت محمد صلى الله علیه و آله و سلم را فرا خواندیم حضرتش زبان خود را در دهان على نهاد تا خوابش برد، و چند گاهى ـبه اندازه‏اى كه خدا خواست ـبه همین صورت گذشت. ⁽¹⁷⁾

4ـ ابوالقاسم در اخبار ابو رافع از سه طریق روایت كرده كه پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم هنگام ازدواج با خدیجه به عموى خود ابوطالب گفت: من دوست دارم كه یكى از فرزندان خود را به من بسپارى تا یاور من باشد و امور مرا كفایت كند و من این لطف شما را سپاس گزارم. ابو طالب گفت: هر كدام را خواهى انتخاب كن.

پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم على علیه السلام را برگزید. پس كسى كه ریشه‏هایش از چشمه نبوت سیراب شده، درختش پستان نبوت را مكیده، شاخه‏هایش از آبشخوار امامت بارور شده، در خانه وحى رشد یافته، در خانه نزول قرآن تربیت گردیده و در دوران زندگى پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم با او بوده و تا دم مرگ از او جدا نگشته است هرگز با سایر مردم قابل مقایسه نیست، چرا كه او از گرامى‏ترین و پاكیزه‏ترین ریشه خانوادگى برخوردار بوده و معلوم است كه رگ و ریشه شایسته بالنده است و شهاب تیز و درخشان نفوذ كننده و آموزش پیامبر كارساز. و پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم تربیت او را به عهده نگرفت و ضامن پرورش و تربیت نیكوى او نشد مگر به دو دلیل: یا آنكه از روى حدس قوى آینده درخشان او را مى‏نگریست و یا از طریق وحى الهى مى‏دانست. اگر روزى حدس قوى بوده معلوم است كه تیر حدسش خطا نرفته و پندارش نابجا نبوده است، و اگر به وحى الهى بوده، دیگر منزلتى برتر و حالى دلالت كننده‏تر از آن بر فضیلت و امامت حضرتش وجود ندارد. ⁽¹⁸⁾

هو یا علی مدد

هو۱۱۰

ميرطاهر مهربان وپاك بود         قلبش از عشق علي صدچاك بود

اینک مختصر شرحی از زندگی عرفانی و سلوکی حضرت میرطاهر ارائه می­گردد:
قریب صد سال پیش در شهر کوفه سیدی صاحب نفس می­ریست. نامش سید علی بود. در شریعت مقلد فقیه بزرگ سید محمد کاظم یزدی صاحب کتاب فقهی عروة الوثقی بود. سید علی در خدمت عارف بینا حاج بهار علیشاه به فقر خاکسار مشرف و ملقب به میر واحد می­شود. سید علی که از دنیا می­رود بنا به وصیت خودش در کوفه و در مسجد سهله بخاک سپرده می­شود.
سید علی از خود پسری به یادگار نهاد که بعدها همچون آفتاب درخشانی، در آسمان عرفان ا به نور افشانی درآمد. این یادگار خلف نامش سید حسین بود که در 1308 هجری قمری بدنیا می­آید. دوران کودکی را به امر پدر در محضر مرحوم حجه الاسلام والمسلمین شیخ احمد طریحی به فراگیری قرآن و مسائل دینی می­گذراند. او در هفده سالگی نزد میرمعصوم یکی از مرشدین حاج بهار علیشاه بود به فقر خاکسار مشرف و به میرطاهر علیشاه ملقب می­شود. پس از چندی میر معصوم به هندوستان سفر کرده و در همان دیار خرقه تهی می­کند و در همانجا بخاک سپرده می­شود. میرطاهر از این به بعد مراحل بعدی فقر را نزد مرحوم مغفور ،زبدة السالکین حضرت حاج مطهر علیشاه می­گذراند و اربعینی را نزد ایشان و در صحن جنت طراز حضرت سید الشهداء (ع) به ذکر و فکر می­نشینند و آخرین مراحل تکمیلی فقری را نزد عارف بالله حضرت حاج مستور علیشاه به پایان می برد و بعد از طی مراحل فقری مذکور، در سن 23 سالگی از طرف مرشدین وقت از جمله حاج مطهر علیشاه، حاج مستورعلیشاه و حاج ناطق علیشاه وایمانعلیشاه مفتخر به نقابت در فقر خاکسار می­گردد. حاج مستور علیشاه در اجازه نامه­ی ارشاد ایشان چنین می­نویسد:

«آقای سلالة السادات، عماد العارفین، حاج سید حسین، در طریقت ملقب به میرطاهر علیشاه، در امورات فقری، کامل و مکمل و در مقام ارشاد، از بَدوِ اِلَی النهایه اجازه­ی ارشاد دارد و سید المشایخ است».

حضرت میرطاهر مکرر درباره­ی حاج مستور می­فرمود:
«من هر اندوخته­ای که دارم از نفس پیرم دارم».

حضرت میرطاهر مدتی در تکیه­ی کوفه، رسیدگی به امور فقرا را بر عهده داشتند و چندی بعد جهت زیارت بیت الله و حرم نبوی و زیارت قبور ائمه­ی بقیع، عازم حجاز می­شود. پس از بازگشت از سرزمین وحی جهت عتبه بوسی حضرت ثامن الحجج امام رضا (ع) عازم ایران می­گردد و در کرمانشاه به دیدار تنی چند از مشایخ حاج بهار علیشاه نائل می­شود و پس از بازگشت به عراق، از جانب حاج مطهر علیشاه و حاج مستور علیشاه جهت رسیدگی به وضعیت فقرا و ساماندهی امور درویشی و تعیین حد و سد قوانین فقری و دفاع از کیان درویشی و ممانعت از سوء استفاده­ی عده­ای درویش نمای سودجو در کسوت درویشی، به مأموریت نقابتی، برای بار دوم به ایران آمده و در کرمانشاه سکونت اختیار کرده و با سعی و تلاش وافر تکیه­ای برای فقرای خاکسار در قالب وقف خاص بنا می­کند و از این پس کرمانشاه، مرکز فقرای خاکسار جلالی می­گردد و با تدبیر ایشان و در عین احترام به سایر سلاسل و ایجاد وحدت و محبت درویشی، فقر خاکسار جلالی در ایران سر و سامان می­یابد.
همچنین از طرف ایشان، درجهت گسترش سلسله­ی جلیله­ی خاکسار ابوترابی، اجازه نامه­هائی برای افراد با کفایت در اقصی نقاط ایران بصورت کتبی جهت روشن نمودن چراغ فقر و تبلیغ ولایت، در چارچوب قوانین فقری صادر شده است

میرطاهر عاشق فرهنگ فقری بوده و در همین راستا، انتشارات تکیه­ی خاکسار کرمانشاه را پایه ریزی نموده و کتاب­های گرانقدری را به چاپ رساند.

و جهت تصحیح رساله فقر خاکسار، دو بار به هند و پاکستان سفر نموده در این سفرها ضمن زیارت مزار سید جلال الدین حیدر در شهر اوچ و لعل شهباز قلندر در شهر سیوند شریف و سید جمال مجرد در لاهور با سادات بخارائی و مشایخ خاکسار از جمله سید نادر علی ملاقات نموده که سید نادر علی از میرطاهر می­خواهد که در پاکستان رحل اقامت افکند تا برایشان در کراچی، تکیه­ای ساخته شود، اما حضرتش نمی­پذیرد و به ایران برمی­گردد.

میرطاهر، تصحیح و مقابله­ی رساله­ی فقر خاکسار با آیات قرآنی را، با جدیت پیگیری می­کند و به سرانجام رساند. ایشان در مقدمه­ی تصحیح شده و مقابله شده با آیات قرآنی چنین می­گوید:

«این رساله، پس از تطبیق با آیات قرآنی و مقابله با بیش سی جلد رساله، از متقدمین و تذکره­ی پیران خاکسار، از جمله تذکره­ی شهباز قلندر، تذکره­ی شاه شکر گنج و تذکره­ی زندگی نامه­ی شاه سید جلال الدین حیدر و شاه سید جمال مجرد، در احکام فقری تدوین گردیده است.»

میرطاهر، به شریعت نبوی، سخت پایبند بود و خود، در شریعت مقلد مراجع از جمله آیات عظام سید محمود شاهرودی و نجفی مرعشی بود و در وصیت نامه­ی خود، عمل به شریعت نبوی را در تأکید موکد چنین بیان می دارد:
«هر فقیر خاکسار، موظف به انجام تمام دستورات شرع مقدس اسلام و واحکام طریقت علوی است و هرکس وظایف دینی خود را کوچک بشمارد و در اجرای آن قصور کند، از جرگه­ی اهل سلوک خارج است.»

شریعت گر نبودی انبیا را طریقت کسی رسیدی اولیا را

سرانجام در 18/1/81، ندای ارجعی را لبیک اجابت گفت و از شوق این ندا در زندانسرای عالم را بشکست، از زندان تن برهید، مست و سبکبال تا بر دوست بدوید و در کنار دوست بیارامید و نشئه­ای دیگر از هستی را بچشید. و اینک مزار شریفش در تکیه­ی خاکسار کرمانشاه مطاف دل سوختگان است، روحش شاد و جلوه­اش برقرار باد.

 

 

به آگاهی کلیه فقرای خاکسار جلالی ابوترابی بخصوص مشایخ سلسله خاکسار میرساندمرحوم

مرشد بلبل عارفپور بهبهانی کسی را به عنوان شیخ و سرسلسله معصوم علیشاهی تعین

نکرده وچنانچه کسی از آن مرحوم نوشته ای یا مهری ارائه دهد جعل و خالی از حقیقت

میباشد و طبق قوانین قضائی تحت پیگرد واقع مشود زیرا مهر و کلیه مدارک فقری آن

روانشاد به این جانب   سپرده شده که حاضر و مورد توجه پیران طریقت است.

وصی مرحوم بلبل علیشاه بهبهانی      حاج محمد خندانی(عشقعلیشاه)

رونوشت برای جناب آقای حاج میرطاهرعلیشاه نقیب و شیخ فقرای خاکسار جلالی ابوترابی

ارسال و تقدیم گردید   1366/6/20     حاج محمد خندانی

نامه ای که رونوشت آن در تاریخ1366به خدمت حضرت حاج میرطاهر علیشاه ارسال

گردیده و جنابان ذیل آنرا امضاء وتائید نموده اند عبارتند از

1.جناب آقای یدالله مقدسی
2.حاج احمد ماهیانی
3.مهدی بختیار
4.عباس شریفی


ازدوستان  فقرای که میخواهند این مطالب را در وبلاگ خود درج کنند خواهشمندم با نام سرمست خاکسار و آدرس   www.sarmastkhaksar.mihanblog.com
ویا خاکساران 110  www.khaksaran110.blogfa.com
آنرا درج نماید

اعلامیه

خدمت فقرای حقه الی الله

با توجه به استشهادیه زیر که توسط تمامی مشایخ سلسله خاکسار جلالی ابوترابی امضاء و تایید گردیده است طبق اسناد و مدارک ، شواهد و نفس پیران خاکسار از قرن ها پیش دوده معصومعلیشاهی خاموش گردیده و مرشدین و بازماندگان این دوده در زمان حیات حضرت حاج بهار علیشاه و حضرت حاج مطهر علیشاه دست بیعت و طی طریق نموده و در هم ادغام شده اند در حال حاضر دوده معصوم علیشاهی به هیچ یک از پیران اتصال فقری نداشته و این دوده منقرض و رسمیتی ندارد.

مزار حضرت ميرطاهر واقع در تكيه خاكسار جلالي ابوترابي(كرمانشاهان)

`پنجاه سال  خدمت صادقانه به  فقر خاكسار

اين را براي  شما ميگويم كه ميگوييد حضرت ميرطاهر براي فقر خاكسار چه كرده

يكي از كوچك ترين خدمات حضرت ميرطاهر عليشاه(ره) بنايست كه مشاهده ميكنيد

تكيه خاكسار جلالي ابوترابي واقع در شهر كرمانشاه جايي كه حضرت ميرطاهر عليشاه آنجا وحتي خود را وقف

فقراي خاكسار كرد

ميخواهم بدانم و سوالي دارم از آن دسته از عزيزاني كه از زبان پير حضرت خيرالحاج مطلب مينويسند

و ميگويند حضرت خيرالحاج (ره)حضرت ميرطاهر را رد كرد به خاطر خرابه اي در كرمانشاه منظور از خرابه همين

بناي با شكوهي كه ميبينيد است

بله اين بنا در سال1331خرابه اي بود كه در طول ساليان سال خدمت حضرت ميرطاهر و فقراي گرانبهاي

كرمانشاه به اين صورت در آمده كه بتواند پرچم سلسله خاكسار جلالي را در ميان سلسله هاي ديگر

بر افراشته نگه دارد

حال از خود شما ميپرسم مگر ميشود پيري همچون حضرت خير الحاج (ره)مريدي چون ميرطاهر عليشاه كبير را

به خاطر خرابه اي رد كند

دوستان عزيزي كه خود را فقير خاكسار ميناميد واز سوي ديگر از زبان پير و مرشد خود سخن ميگويد بدانيد كه

حضرت خيرالحاج هيچگاه مريدي چون ميرطاهر عليشاه را رد نكرد

اگر شكي در اين باره داريد با كمي تفكر و تحقيق ميتوانيد اين را بفهميد من كار شما را كمي آسان ميكنم

كافيست برگه نقابت نامه حضرت ميرطاهر عليشاه را كه به امضا حضرت مطهر عليشاه(خيرالحاج) و چند پير

بزرگوار آن زمان رسيده را مشاهده نمائيد

انشاالله اگر به من اجازه داده شود اين نقابت نامه را كه با دستان مبارك حضرت خيرالحاج به امضا رسيده را

برايتان ميگذارم

يا علي مدد

خاك پاي شما مير سرمست موسوي

 

 

 

                                  

فقرای سلسله خاکسار جلالی ابوترابی

میلاد رسول اکرم(ص)

رابه مسلمانان جهان تبریک عرض مینماید

روايت شده به سند صحيح كه ابن اَبى نَصْر خدمت امام رضا عليه السلام عرض كرد كه بعد از نماز

چگونه صلوات و سلام بر حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله بايد فرستاد؟

امام فرمود مى گوئى :

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا رَسُولَ اللّهِ وَرَحْمةُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا مُحَمَّدَبْنَ عَبْدِاللّه

سلام بر تو اى رسول خدا و رحمت خدا و بركاتش سلام بر تو اى محمد بن عبدالله
ِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَاللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ ياحَبيبَ اللّهِ

سلام بر تو اى برگزيده خدا سلام بر تو اى حبيب خدا

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا صِفْوَةَ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَمينَ اللّهِ

سلام بر تو اى انتخاب شده خدا سلام بر تو اى امين (وحى ) خدا

اَشْهَدُ اَنَّكَ رَسُولُ اللّهِ وَاَشْهَدُ اَنَّكَ مُحمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللّهِ

گواهى دهم كه تو پيامبر خدايى و گواهى دهم كه تويى محمد بن عبدالله

وَاَشْهَدُ اَنَّكَ قَدْ نَصَحْتَ لاُِمَّتِكَ وَجاهَدْتَ فى سَبيلِ رَبِّكِ

و گواهى دهم كه براستى تو براى امتت خيرخواهى كردى و در راه پروردگارت جهاد كردى
وَعَبَدْتَهُ حَتّى اَتاكَ الْيَقينُ

و او را پرستش كردى تا يقين (يعنى مرگ ) به سراغت آمد

فَجَزاكَاللّهُ يا رَسُولَ اللّهِ اَفْضَلَ ما جَزى نَبِيّاً عَنْ اُمَّتِهِ

پس پاداشت دهد خدا اى رسول خدا بهترين پاداشى كه از طرف امتى به پيغمبرشان دهد

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مَحَمِّدٍ و آلِ مُحَمِّدٍ اَفْضَلَ ما صَلَّيْتَ عَلى اِبْراهِيمَ وَ آلِ اِبْراهيمَ

خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد بهترين درودى كه بر ابراهيم و آل ابراهيم فرستادى

اِنَّكَ حَميدٌ مَجيدٌ

كه همانا تو بسيار ستوده و بزرگوارى

فرا رسیدن بیست و هشتم صفر سالروز رحلت

پیامبراعظم وامام حسن مجتبی

بر مسلمانان جهان تسلیت باد

زادگاه و کودکی:

سلمان فارسی که نام اصلی آن (( روزبه )) است در کازرون فارس یا به روایتی در اصفهان دیده بهجهان گشود. او کودکی خود را در ناحیه جی در اصفهان گذرانید و در آنجا بزرگ شد. او از فرزندان اشراف پارسی دهقانان یا اسواران بوده، پدرش فروخ بن مهیار یکی از روحانیون زرتشتی( ((بدخشان کاهن)) ) بود و کار همیشگی اش هیزم نهادن بر شعله آتش بود. وی در کودکی بر اثر از دست دادن مادر خود تحت سرپرستی عمه اش درآمد.

جوانی:

روزبه بعد از شک و تردید در حقانیت دین زرتشت و اینکه فهمید قرار است او را شش ماه با اعمال شاقه زندانی کنند و پس از آن اگر به آیین نیاکانش ایمان نیاورد اعدامش کنند، با همکاری عمه اش گریخت. مدتی به مسیحیت روی آورد و چون از کشیشان شنیده بود که ظهور پیامبر جدید نزدیک است خانه را ترک گفت. در بیابان کاروانی دید که بسوی شام می رفت پس به مسافران پیوست و رهسپار سرزمینهای ناشناخته شد. مدتی در شام و موصل اقامت کرد تا آن که در سرزمین های عربی به اسارت قبیله بنی کلب در آمد و مردی یهودی از بنی قریظه او را به بردگی خرید و به یثرب برد.

ایمان به اسلام:

هنگامی که حضرت محمد (ص) به مدینه هجرت کرد با دعوت پیامبر با دین اسلام آشنا شد و مسلمان شد و پیامبر با مولای او قراردادی بست که سلمان کار کند و از درآمدهای خود، خود را آزاد کند. پیامبر و مسلمانان مدینه به او کمک کردند که بهای خود را ( به مبلغ چهل نهال خرما و چهل وقیه که هر وقیه معادل چهل درهم ) به یهودی بپردازد و آزاد شود.

جنگ خندق:

در جنگ خندق، که در سال 5 هجری رخ داد و به پیشنهاد سلمان، پیرامون شهر خندق کندند. هر گروهی می خواست سلمان با آنها باشد، مهاجران می گفتند: سلمان از ما است و انصار می گفتند: او از ماست. حضرت محمد (ص)گفت( سیرت رسول ا... ،رفیع الدین همدانی 739-740): (( سَلمانُ مِنّا اَهلَ البَیتِ)) سلمان از اهل بیت ما است. در سال 1 هجری، زمانی که پیامبر اسلام میان هر دو نفر از مسلمانان مهاجر و انصار پیمان برادری برقرار کرد، میان سلمان و ابوذر نیز عقد اخوت بست و در این ماجرا به سلمان گفت: (( یا سلمان انت من اهل البیت و قد اتاک الله العلم الاول و الاخر و الکتاب الاول و الکتاب الاخر: ای سلمان، تو از اهل بیت ما هستی و خدای سبحان به تو دانش نخستین و واپسین را عنایت کرده است و کتاب اول( نخستین کتابی که بر پیامبران الهی نازل شده بود) و کتاب آخر (قرآن مجید) را به تو آموخته است.

حکومت مدائن:

پس از رحلت حضرت محمد(ص)، سلمان از معدود کسان معتقد به امامت علی بن ابیطالب(ع) بود. او نزد حضرت علی(ع) منزلتی بسیار والا داشت. در خلافت عمر بن خطاب به حکومت مدائن منصوب شد. سلمان حتی حقوق اندک سالانه خود را هم به نیازمندان می داد و بسیار اندک برای خود بر می داشت.

وفات:

سلمان سرانجام، در اواخر خلافت عثمان در سال35 هجری در گذشت و بنا به مآخد شیعی حضرت علی (ع) پیکرش را غسل داد، کفن کرد و بر آن نماز گزارد.

آرامگاه:

آرامگاه وی در کنار طاق کسری در شهر مدائن عراق، در 5 فرسخی بغداد قرار دارد.( سلمان پاک مانسییون 67-68) در زمان حکومت صدام حسین بسیاری از نامهای تاریخی از جمله سلمان فارسی را به ((حی سلمان پاک)) تغییر دادند. آرامگاه او طی اقدام تروریستی حمله به قبر امامان شیعه در سامرای عراق مورد اصابت خمپاره قرار گرفت.

{سلمان در روایات اسلامی}

ز قول پیامبر اسلام:

جابر از حضرت محمد (ص) پیامبر اسلام، چنین نقل می کند: (( همانا اشتیاق بهشت به سلمان بیش از اشتیاق سلمان به بهشت است و بهشت به دیدار سلمان عاشق تر از دیدار سلمان به بهشت است.))
حضرت محمد (ص) پیامبر اسلام درباره سلمان گفته است: (( سلمان از من است، کسی که به او ستم کند به من ستم کرده است و کسی که او را بیازارد مرا آزرده است.)) همچنین: (( هر کس می خواهد به مردی بنگرد که خداوند قلبش را به ایمان درخشان کرده، به سلمان بنگرد.))
حضرت محمد (ص) پیامبر اسلام درباره دانش سلمان چنین گفته است: (( اگر علم در ثریّا بود، مردانی از فارس( ایران )به آن دسترسی می یابند.)) همچنین در جایی دیگر: (( سلمان دریای علم است که نمی توان به عمق آن رسید.))

از قول امام جعفر صادق(ع):

امام جعفر صادق(ع)، امام ششم شیعیان گفته است(( رسول خدا و حضرت علی(ع) اسراری را که دیگران قدرت تحمل آن را نداشتند به سلمان می گفتند و او را لایق نگهداری علم و مخزن اسرار می دانستند: از اینرو یکی از القاب سلمان، ((مُحَدث )) است.)) در جای دیگر درباره او گفته است: (( در اسلام، مردی که فقیه تر از همه مردم باشد، همچون سلمان، آفریده نشده است.)) همچنین ((سلمان اسم اعظم را می دانست.))

دیگر روایات:

شیخ مفید از جعفر بن مودّب روایت می کند که سلمان، عمار، ابوذر و مقداد ارکان اربعه هستند. ابو نعیم، سلمان را با این ویژگی می ستاید: (( پیشگام ترین فارسیان به اسلام، مِهتر دلبران، تلاش گری که آرام نگرفت و دریایی که فرو ننشست، دانشمندی فرزانه و عابدی آگاه.))

بیست وهشتمین سالگرد پرواز ملکوتی عارف فرزانه

حضرت خیرالحاج(مطهرعلیشاه)

برفقرای خاکسار جلالی تسلیت باد

روحش شاد وجلوه اش برقرار

در پست نظرات برای این حقیر عنوانهای مشابهی می آید که بهتر دانستم که

یکی از آنها را در صفحه اصلی وبلاگ بزارم و جوابی کلی برای آنهای که این

سوال برایشان پیش آمده را بدهم

آقای منصور سوال کرده اند؟

سلام اگه شما شیعه اید چرا قطب را می ستایید وخانقاه دارید مگه سخن امام صادق درمورد بطلان فرقه های

صوفیه و... رانشنیدید یا نصف سخنان ایشان را قبول دارید یا اگه اینطور نیستید باید مثل بقیه از ائمه دیگر روایت

کنید چرا کنار سخنان ائمه حرف اقطاب را می گذارید؟

سند روایت هایی که میگویید را زیر آنها بنویسید تا مردم بدانند شما بدون سند حرف نمی زنید التماس دعا بای

جواب

1)بله دوستان ما فقرایی خاکسار شیعه دوازده امامی هستیم

2)بله قطب را می ستائیم ولی کدام قطب؟اگر منظور از قطبی

 

که ما می ستائیم آقا صاحب الزمان(عج)است بله با افتخار

    

می گوئیم قطب سلسله خاکسار جلالی آقا صاحب الزمان

     

وما فقرای خاکسار خاک پایش. 

                                     

3)پرسیدند چرا خانقاه دارید؟خانقاه همان گونه که از اسمش 

 

مشخص است خانه آقا است منظوراز آقا کیست؟

                

آقا امام علی (ع) که اگر در غیر این صورت باشدنباید اسم 

    

خانقاه رویش باشد.همانگونه که میدانید در مساجد نمیشود

   

خوابید وبرای همین خانقاه بنا شد که مسافران جایی برای 

    

اقامت داشته باشند وفقرایی که در خانقاهها هستند از آنها 

  

پزیرایی نمایند ومکانی باشد برای بپا داشتن مراسماتی مانند

  

میلادها و سوگواریها برای انبیا(ع)وصاحب این مکان کسی جز

   

خود انبیا(ع)نیستند.

                                                     

4)هرکس که خودرا شیعه مینامد باید روایت گر ائمه(ع) باشد.

   

5)خاکسار از بانوان دست گیری نمیکند 

                               

6)پیران, مکتب سرخ تشیع را معرفی میکنند نه خود را  

             

7)در خاکسار سجده بر پیر و مشایخ وجود ندارد 

                    

8)خاکسار برپایه اسلام, حرام را حرام وحلال را حلال

                 

9)خاکساران نماز می خوانند روزه میگیرند حج میروند ودقیقا هر

     

تکلیفی را که اسلام برای یک مسلمان واجب میداند بر خود   

     

واجب میداند                                                                  

                                                                 

جعفری باش گر خدا خواهی       ورنه درهر طریق گمراهی

    

فقیر خاکسار میرسرمست

سخنان برگزیده از امام علی (ع) :

به خطای دیگران شاد مشو که همیشه از تو درستکاری سر نزند.

با بی توجهی به امور پست ، بر ارزش خود بیفزایید .

هر که بر حسدش غالب نشود ، بدنش گور جانش خواهد شد .

گواراترین زندگی را کسی دارد که از آنچه خداوند نصیب او کرده است خرسند باشد .

برترین کارها کاری است که برای خدا باشد .

آنچه دوست نداری درباره ات گفته شود در باره دیگران مگوی .

هر که میانه روی  پیشه سازد گرفتار فقر نشود .

هر که می خواهد آبروی خود را نگاه دارد ، باید از  جدال بپرهیزد.

در هر روز کار همان روز را انجام ده ، که هر روز را کاری [ ویژه ] است .

خوش رویی احسانی است بی هزینه .

نصیحت کردنت در حضور جمع ، سرکوفت است .

هیئت عزاداران حضرت سید الشهدا (ع) فرا رسیدن اربعین

سیدالساجدین حضرت امام حسین (ع) را به پیشگاه حضرت

ولی عصر(عج)

سلام برحسین و اربعینش

سلام بر زینب و اندوه جانکاهش

سلام بر اشگهای غریبانه سیدالساجدین

سلام بر اربعین و زائرانش!

سلام بر کاروانیانان به سوگ نشسته

که به سوغات برمزار کشته شدگان.

عشق بردند واندوه را به مویه نشستند.

یا ثارالله وابن ثاره

به شوق زیارت صحن وسرای جان فزایت

اربعین شهادتت را به سوگ مینشینیم

التماس دعا

فقرای سلسله خاکسار ابوترابی غلام علیشاهی

حضرت میرکوثر ومیرجلال علیشاه

خاک پایتان میر سرمست خاکسار

درویش خاکسار توام یا علی مدد

بی وضو در کوچه لیلا نشست

فارغ از جام الستش کرده بود

پر زلیلا شد دل پر آه او

بر صلیب عشق دارم کرده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

دردم از لیلاست آنم می زنی

من که مجنونم تو مجنونم مکن

این تو و لیلای تو ... من نیستم

در رگ پیدا و پنهانت منم

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا برنیامد از لبت

دیدم امشب با منی گفتم بلی

در حریم خانه ام در میزنی

درس عشقش بیقرارت کرده بود

صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

او در ۵ سالگی با تصوف و عرفان آشنا شد و پدرش میر عبدالله، او را به مجالس صوفیه می‌برد. شهر حلب در آن زمان مرکز مکتب وحدت وجودی ابن عربی بود. شاه نعمت‌الله از این فرصت استفاده کرده و در حلب در خدمت محی‌الدین ابن عربی قرار گرفت و از مکتب و عرفان او بهره برد. شاه نعمت‌الله برای پیشرفت در علوم و فراگیری بیشتر علوم دینی به شیراز سفر کرد. شهر شیراز در آن زمان از مراکز اصلی دروس فقه و مذاهب سنّی بود. شاه نعمت‌الله برای یافتن مرشد و مراد خود به این سو و آن سو و در خدمت شیوخ و مشایخ زیادی قدم برداشت.

شاه نعمت‌الله علوم مقدماتی را نزد شیخ رکن‌الدین شیرازی تحصیل کرده و علم بلاغت را خدمت شیخ شمس‌الدین مکی و حکمت را نزد سید جلال‌الدین خوارزمی و اصول و فقه را نزد قاضی عضدالدین ایجی آموخت و چون علوم ظاهری طبع اورا قانع نمی‌کرد سال‌ها به ریاضت و تصفیه و تزکیه باطن مشغول گردید و در پی مراد به سیر و سفر پرداخت تا عاقبت به مکه مشرف شد و از دست شیخ عبدالله یافعی یکی از عرفای عصر خویش خرقه پوشید و به مراد خویش نایل آمد و دست ارادت بدو داد، چنانکه در اشعار خود که از او یاد کرده‌است:

شیخ ما در حرم مرح		قطب وقت و یگانه عالم
ز دمش مرده می‌شدی زنده		نفسش همچو عیسی مریم
نعمت الله مرید حصرت اوست		شیخ عبدالله‌است او فافهم

شاه نعمت الله، به سیر و سفر در ممالک مصر و حجاز و ترکستان و ایران پرداخت و به نشر عرفان وتصوف همت گمارد. او بیست و چهار ساله بود که در مکه با شیخ عفیف‌الدین یافعی دیدار کرد. شیخ یافعی از عرفای بزرگ و با عظمت آن دوران به شمار می‌آمد. شیخ یافعی به سلسله‌های طریقت شاذلیه و قادریه متصل می‌شد. شاه نعمت‌الله هفت سال را با شیخ عارف سپری کرد و از او علوم و دانش‌های معنوی زیادی آموخت. شاه نعمت‌الله بعد از آن به مصر رفت و در آنجا به سوی جهان فرهنگ ایرانی روی آورد. وی در بازگشت به ایران پس از ازدواج با نوه دختری میر حسینی هروی، به‌سوی کوهبنان کرمان عزیمت کرد و در آنجا به ریاضت طویل المدتی پرداخت که مکان مورد نظر بنام تخت امیر معروف است. در طول این مدت، افراد بسیاری در نزد او به تحصیل علوم و معارف صوفیه پرداختند واز محضر ایشان کسب فیض نمودند. سلسله نعمت‌اللهی، منسوب به شاه نعمت‌الله ولی از عرفای بزرگ ایران و اسلام است.

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

راحت جان طلبم وزپی جانان بروم

هو

110

فقرای خاکسار جلالی

درگذشت خادم الفقرا پیر غلام اهل بیت(ع)جناب درویش

( فقیر علیشاه)

را به خانواده محترم ایشان تسلیت عرض مینماید

شادی روح آن عزیز (صلوات)

حضرت میرکوثر علیشاه

حضرت میرجلال علیشاه

میر وحدت علیشاه

میر سرمست علیشاه

میر منصور علیشاه

میرظهورعلیشاه

  نور علیشاه  دوست علیشاه   خادم علیشاه   صفا علیشاه

خندان علیشاه   میرگوهر علیشاه  عشق علیشاه  حیدر علیشاه  وفقرای خاکسار اصفهان شهریار 

کرمانشاه   ورامین  بابل  و...

پرواز ملکوتی فقیر خاکسار (درویش  فقیر علیشاه)را تسلیت عرض مینمایند

روحش شاد یادش گرامی

امام صادق(ع) فرمود:

خداوند تعالی یکی از پیغمبرانش را بسوی قومش فرستاد

وبه او وحی فرمودکه به قومت بگو...

                

 رحمت من برغضبم پیشی دارد 

پس از رحمت من نومیدمباشید.زیراگناهی را که

می آمرزم 

                          

نزد من بزرگ نمیماند

کافی  ج3  ص376     ص25

                  

                 (حضرت بهار علیشاه   حضرت خیرالحاج مطهر علیشاه   حضرت مستور علیشاه)                        

    (حضرت میرطاهرعلیشاه)

(صلوات)

درزمان حضرت شاه سیدجلالدین حیدرسلسله خاکسارجلالی رونقی

بسزایافت.فلذالازم است دراینجا مختصری هم به ذکر احوال

شاه سیدجلالدین حیدریا(سرخ پوش بخارائی)

بپردازم.ایشان درسال 595هجری قمری متولد گردیدودر اوان عمر

به کسب علوم فقه واصول وحکمت نزدشیخ بهاءالدین زکریای ملتانی

پرداخت وسپس در جرگه فرقه خاکساردرآمدوبه حلقه مریدان وطالبین

شاه جمال چرمینه پوش پیوست وبااستعدادفراوان وذاتی وپاکی وطهارت

باطنی که داشت به عبادت و مجاهده و سلوک الی الله پرداخت و به درجات

عالیه فقری نائل آمد .

ایشان شاگردان را تربیت نمود که هر کدام سر چشمه های جوشانی از علم

و معرفت بودند مانند جناب مقصود علی شاه ونسب سیادت ایشان با نه واسطه

به حضرت علی النقی (ع)میرسد که در اینجا  به ذکر آن میپردازیم

سید جلالدین حیدر میرسرخ بخارائی بن سید ابوالمؤیدبن علی بن سیدجعفربن

سیدمحمودبن سیداحمدبن سید عبدالله بن سید علی اصغربن سید جعفربن

حضرت امام ذوالاکرام علی النقی (ع)اورا پنج فرزند ذکوربه نامهای سید علی

سیدجعفر.سیدصدرالدین.سید بها الدین احمد و سیداحمد کبیرمی باشد که بسیاری

ازسادات جلیل القدربخاراء پاکسان وهندوستان ازنسل ایشان میباشد.

ازایشان بزرگواریها وکرامتهای بسیاری نقل شده واغلب شیعیان پاکستان

وهندوستان وبازماندگان تربیت شدگان این سید جلیل القدر وتنی چند ازپیران

ومرشدین بزرگوار این سلسله جلیله میباشند ومزار پاک آن حضرت دراوچ

شریف در پاکستان میباشد.

هم اکنون نیزفقرای خاکساردر هند وپاکستان وایران وعراق ساکن بوده وبازحمت

وکاروتلاش در جامعه خدمت به خلق خدا نموده ولحظه ای دلشان از یاد حق غافل

نمیگردد.حضرت شاه سید  جلاالدین حیدر به القاب پیرمیرشیرامیرملقب بوده

وفاتش سال 690هجری میباشد

                                           یااباعبدالله

من عاشق آن دمم که ساقی گوید 

یک جام دگر بگیر من نتوانم